Lorraine is een streek die altijd alle klappen kreeg: door de eeuwen heen heeft dit grensgebied ten prooi gelegen aan de meest gretige, hongerige machthebbers.

De Eerste Wereldoorlog heeft de laatste indrukwekkende sporen achtergelaten. De plaatsen waar deze oorlog het sterkst heeft gewoed, nodigen tot bezinning en confronteren u met de niet uit te wissen werkelijkheid van dit stuk geschiedenis.
Verdun en de alom bekende 'Rode Zone', de ondergrondse citadel, het knekelhuis van Douaumont, de bajonettenloopgraaf, de forten van Vaux en van Douaumont, liggen in het hart van het slagveld. Een bezoek aan het Wereldcentrum voor de Vrede geeft stof tot nadenken over dit thema.

De 'Voie Sacrée' tussen Bar-le-Duc en Verdun, de enige toegangsweg tot het Franse front, is het vertrekpunt van symbolische ontdekkingsreizen. Naast de forten uit deze wereldoorlog en de Maginotlinie heeft Lorraine ook verdedigingswerken uit eerdere periodes.

Het gaat hier bijvoorbeeld om resten van Romeinse muren uit de 3e eeuw in Metz. De Middeleeuwen zijn te herkennen in burchten en in de verdedigingsmuren van Châtel-sur-Moselle. Vauban leerde zijn vak in Lorraine: hij maakte steden als Bitche, Toul, Montmédy, Thionville, Verdun, Phalsbourg onoverwinnelijk. Resten van zijn werk zijn ook te zien in Longwy. Marsal is en blijft een voorbeeld bij uitstek, op kleine schaal, van het brein van Vauban.

De verdedigingswerken van Duitse hand worden 'Festen' genoemd en liggen om Thionville en Metz, plaatsen die lang onder het Duitse bewind waren.
Een vrij onbekende strateeg was de generaal Séré de Rivières aan het einde van de 19e eeuw. Hij verdient beslist meer aandacht. Hij zit achter de verdedigingswerken van Troyon, Vaux, Douaumont, Uxegney en Bourlémont. Het fort van Châtel-sur-Moselle krijgt een aparte vermelding: hier maakte Séré de Rivières gebruik van de bestaande middeleeuwse burcht die in de 15e eeuw uitgebreid werd.